Bir otizm annesinden pokemon go’ya teşekkürler (çeviri)

Tatildi, sınavlardı, nükseden anksiyeteydi, paylaşmak için sabırsızlandığım yeni projelerdi, darbe girişimiydi, OHAL’di derken uzun bir aradan sonra merhaba diyorum. Biz her gün değişen gündemle boğuşur, hayatımıza en iyi şekilde devam etmeye çalışırken dünya pokemon go oyununu konuşuyor.

Bu oyunun yararları/zararları hakkında pek fikrim yok açıkçası. Bana son derece korkutucu geliyor, hiç bulaşmak niyetinde değilim. Ve dürüstçe yazmak gerekirse; otizme olumlu bir etkisi olabileceği aklıma bile gelmezdi. Bu nedenle bu yazıyı okuyunca hem çok şaşırdım hem de sevindim.

Gerçekten bu oyunun böyle bir etkisi olabilir mi? Bakalım siz ne düşüneceksiniz?

***

Hiç oynamamış olsanız bile “Pokémon Go” oyununu duymuşsunuzdur mutlaka. Her gün mutlaka gündemde bir şekilde, bir nedenle yer alıyor.

İnsanlar bu oyuna doyamıyorlar.

Geçenlerde New York’lu bir anne bu oyunu oynamaya başladıklarından beri ailece yaşadıkları deneyimleri paylaştı. Lenore Koppelman’ın iki yaşından beri hiperleksi ve otizm tanısı olan oğlu Ralphie, pokemon go oynamaaya başladığından beri müthiş ilerlemeler yaşamış.

pokemongo3“Ralphie’yi bu gece en sonunda pokemon go oyunu ile tanıştırdım. Sonuç İNANILMAZ” diye yazmış Koppelman. “İlk yumurtasını fırında kırdığında heyecandan çığlıklar attı. Daha fazlasını yakalamak için dışarı fırladı. Küçük bir çocuk onu gördü ve ne yaptığını anladı. O anda ortak bir eylem yapmaya başlamışlardı.”

“Ralphie sadece kendini yanında rahat hissettiği belli insanlarla göz kontağı kurar. Ama yabancılarla? Genellikle hayır. İyi tanımadığı çocuklarla? Neredeyse asla. Ama pokemon go oynarken kendisine koymuş olduğu bu kurallar her nasılsa geçerliliğini yitiriyor.

Bu oyun sadece Ralphie’yi sosyalleştirmekle kalmamış, aynı zamanda son derece sıkı olan rutinlerinin dışına çıkmasını da sağlamış. Bir aile dostları çocuk parkında çok fazla pokemon olduğunu ve Ralphie’nin gitmek için yalvardığını anlatıyor. “Rutini dışında olduğu için asla akşamları çocuk parkına gitmek istemez. Normalde rutinleri konusunda son derece katıdır. Ama bu akşam bazı şeyleri değiştirdi ve bundan mutluluk duydu! Şoka girdik!”

Çocuk parkı rutinini esnetmenin yanında parktaki diğer çocuklarla sosyalleşmeye de başlamış. “Diğer çocuklara ilgi gösterdi. Aman Allah’ım!!! Güleyim mi ağlayayım mı bilemedim” yazmış annesi. “Yetişkinler de Pokémon  avlıyorlardı ve bu hiç tanımadığı insanlar oğluma ‘köşeyi dönünce bir tane daha var, git yakala’ diye tavsiye veriyorlardı. Bizimki de onlara bakıp ‘teşekkürler‘ diyerek o yöne koşmaya başlıyordu. Vay canına!!!”pokemongo2

Bu oyunu oynamaya başladığından beri Ralphie oyunu oynamadığı zamanlarda da daha sosyal bir çocuk olmuş. Koppelman Kidspot’a Ralphie’nin eczanede oyundan ilk kez bahsetmesini anlatıyor: “Eczacımız bana doğru eğildi ve ‘Onu bebekliğinden beri tanıyorum ve bana İLK DEFA bir şey söyledi’ diye fısıldadı.”

Oyun piyasaya çıktığından beri bir çok şikayete konu oldu, ama bu hikaye pokemon go oyunun yararlı yönleri de olduğunu kanıtlıyor. “Otizmli oğlum sosyalleşiyor. İnsanlarla konuşuyor. İnsanlara gülümsüyor. Sohbet ediyor. Hiç tanımadığı insanlarla. Onlara bakıyor. Gözlerinin ta içine. Onlarla gülüyor. Onlarla bir şeyler paylaşıyor. Bu inanılmaz!!!”

***

Ben de inanılmaz buldum. “Yoksa bu bir reklam mı?” dedim. Siz ne dersiniz?

Yorum Yok

Yorum Yaz