Özel Gereksinimli Çocuk Aileleri Size Bunları Söyle(ye)mez (Çeviri)

Daha önce bu yazısını çevirmiş olduğum sevgili Jenny Herman’ın en popüler yazılarından birinin çevirisini sunmaya çalışacağım bugün.

Thank you very much Dear Jenny for inspiring us from the other end of the world :)

***

Özel gereksinimli çocuğu olan arkadaşının nasıl bir hayatı var, düşündün mü hiç? Dünyada sadece sen varmışsın gibi gelen bir özel gereksinimli çocuk ebeveyni misin yoksa? Bu 27 cümleyi özel gereksinimli çocuğu olanlar içlerinden geçirirler ama asla yüksek sesle söylemelerini bekleme.

Bu liste otizmli çocuk annesi olarak kendi tecrübelerimden ve dinlediğim özel gereksinimli çocuk ebeveynlerinden derlenmiştir.

Bu “ahanda bu benim” değil “böyle oluyormuş, onları şimdi anlıyorum” yazısıdır.

 ozel_gereksinim_2

  1. “Çocuğumdan başka konuşacak konum olmadığı için kusura bakma.” Uygun terapi ve tedavileri araştırmaya saatlerimi veriyorum. Sürekli bunları anlatarak seni sıkmak istemezdim ama bundan başka bir dünya yok benim için.
  2. “Daha fazla tedavi ve terapi duymak istemiyorum.” Sen bana yeni bir terapiden bahsettiğinde heyecanlı görünmediğim için lütfen bana kırılma. Ben zaten tüm zamanımı bunları araştırmakla geçiriyorum ve çok sıkıldım. Başka şeylerden bahsedebilir misin?
  3. “Söyleyecek bir şeyim yok.” Seninle sadece bir takılmak istiyorum. Ne söyleyeceğimi düşünmek çok yorucu geliyor bana. Söyleyeceklerimin de seni sıkacağını düşünüyorum.(bkz. madde 1)
  4. “Buna harcayacak param yok.Arkadaşlarla akşam yemeği, manikür-pedikür veya alışveriş keyfi gibi lükslere ayıracak param yok. Tüm maddi varlığımı vitaminlere, tedavilere, diyeti için gerekli besinlere, terapi araçlarına vs. harcamak zorundayım.
  5. “Arkadaşlarla buluşmayı çok istiyorum ama yapamam.” Maddi yetersizlikten (bkz #4), zamansızlıktan, enerjisizlikten, ya da çocuğumu bıracak yerim olmadığından olabilir.
  6. “Ben artık ben değilim.” Özel gereksinimli çocuğa ebeveyn olmak yaşamınızı değiştirir. Önceden sevdiğim şeyleri şu anda çocuğum tolere edemiyor. Eski hobilerime ayıracak zamanım yok. Önceliklerim ve amaçlarım değişti. Çocuğumu savunmaktan daha cesur ve atik biri haline geldim.
  7. “Çok yalnızım.” Özel gereksinimli çocuk ebeveyni kendini yalnız hisseder. Örneğin ben, çocuğumun duyusal hassasiyetleri ve sayamayacağım başka şeyler yüzünden arkadaşlarımla dışarı çıkamıyorum. Bazen de bu durumla nasıl başa çıkacağını bilemeyen arkadaşlarım beni terk ediyorlar. 3., 4., 5. ve 6. maddelerdeki durumlar yüzünden bazen ben kendimi geri çekiyorum.
  8. “Kontrol manyağı değilim. Sadece bir çok olasılığı düşünmek ve farklı sonuçlar için planlar üretmek zorundayım.” Nereye gittiğimiz ve ne yaptığımızı sürekli düşünmek zorundayım. O yemeği sevmezse ne olur? Ya oradaki ses ona çok yüksek gelirse? Aşırı uyarılırsa ve benim arabam yoksa bunu nasıl idare edeceğim? İnsanlar bana uzaktan bakıp her küçük ayrıntıyı kontrol etmeye çalıştığımı düşünebilirler. Sadece çocuğumdan gelebilecek 107 farklı tepkiye karşı hazırlıklı olmaya çalışıyorum.
  9. “Sosyal durumlar beni bitiriyor.” Siz çocuk parkında bir banka oturup kitabınızı okurken ben hafiye gibi çocuğumun kendisini rahatsız eden arkadaşıyla sözlerle mi yoksa onu iterek mi iletişim kurduğunu veya diğer çocukların ona zorbalık yapıp yapmadıklarını veya trafiğe doğru koşup koşmadığını veya ağaç dallarını yiyip yemediğini veya tehlike hissi olmadığı için çok yüksekten atlayıp atlamadığını ve daha bir çok şeyi gözlemek zorundayım.
  10. “Bazen benim çocuğum da herkes ne yiyorsa onu yiyebilseydi diyorum.” Her yere çocuğum için özel yiyecek ve terapi malzemelerini taşımak bazen yorucu oluyor.
  11. “Özel durumlar benim için asla eğlenceli değil.” Size doğumgünü partileri ya da yılbaşı toplantıları eğlenceli geliyor olabilir. 8., 9., ve 10. maddelere ek olarak, çocuğumun bu duruma ne kadar süre dayanabileceğini, bunlara nasıl tepki vereceğini ve bunun gibi bir çok şeyi önceden düşünmek zorundayım. Bu da hiç eğlenceli değil.
  12. “Öfke krizlerinden bıktım.” Çocuğumun, doğal gelişimin bir parçası olan öfke krizleriyle bazen karıştırılan davranışlarının beni bıktırdığını ve o an çok uzaklara kaçmak istediğimi utanarak itiraf ediyorum.  Onu sakinleştirdikten sonra bende kalan yorgunlukla başetmek -bunu söylemek zor ama- beni bitiriyor.
  13. “Öylece durmalı mısın yoksa yardım etmelisin bilemiyorum.” Cümle kendini anlatıyor zaten.
  14. “—- konusundaki seçimimi savunmak istemiyorum.” Eğitim, terapi, tedavi vs. konusunda çok fazla seçenek var. Ben araştırdım ve bu seçimleri yaptım. Şu an böyle gidiyoruz. Nokta.
    ozel_gereksinim_1
  15. “Keşke çocuğun çocuğuma daha iyi davransa.”
  16. “Keşke çocuklarımızı bir arada tutabilmemizin bir yolu olsa.” Bazen bu zorbalıkla ilgili değildir. Bazen sadece iki güçlü kişilikteki çocuğun arkadaşlığı ve çocuğuna benim çocuğumun ne deneyimlediğini anlatabilmek ile ilgilidir.
  17. “Çocuğuma nasıl yardım edebileceğimi bilemiyorum.” Bildiğim herşeyi denedim. Bende seçenekler bitti.
  18. “Doğal gelişimli çocuğum için üzülüyorum.” Özel gereksinimli çocuğun kardeşi olmak da özel bir durumdur. Bu durum daha nazik, merhametli, yardımsever ve esnek olabilmekle ilgili çok şey öğretir ama genelde kısa çöpü çektikleri gerçeğini değiştirmez.
  19. “Lütfen evimin durumu için kusura bakma” Biliyorum, çok dağınık.  Çocuğun pantolonundaki bir damla su için çığlık çığlığa bağırıyorsa, yerdeki kirleri gözün pek görmüyor.
  20. “Ben ölünce ne olacak?” Nasıl hayatta kalacak? Ona kim bakacak?
  21. “Bazen seni kıskanıyorum.” Keşke senin yaptıklarını yapabilseydim. Keşke daha güzel bir evim olabilseydi. Keşke daha iyi giyinebilseydim. Keşke bu kadar param tedavilere gitmeseydi. Keşke…
  22. “Kendimi çok başarısız hissediyorum.” Çocuğum hala bunlarla mücadele ediyor. Daha hızlı ilerlemesini sağlayamadım. Daha yapabileceklerim vardı ama yapamadım.
  23. “Bazen arabayı park edip içinde hüngür hüngür ağlıyorum.” Birkaç dakika yalnız kaldığımda çocuğuma belli etmeden…
    ozel_gereksinim_3
  24. “Yardıma ihtiyacım var.” Herşeye birden yetişemiyorum.
  25. “Bana acımanı istemiyorum.” Nezakete, yardıma, şefkate evet ama acımaya hayır!
  26. “Ben bir super kahraman değilim.” Sadece elinden geleni yapmaya çalışan sıradan bir insan evladıyım. Gerçi itiraf edeyim, kendimi gaza getirmek için Kaptan Amerika T-shirtimi giydiğim oluyor :)
  27. “Bazen herşeyden vazgeçmek istiyorum.”Evet, vazgeçmek istiyorum. Ama vazgeçmeyeceğim. 

 

1 Yorum

  • Reply derya soygül 28 Ekim 2016 at 6:39 pm

    Normal durumda bile çocuk büyütmek zorken özel durumlari olan aileler kat kat fazlasini yasiyor.

  • Yorum Yaz