Birlik Olalım, Bir Şeyler Yapalım…

Ne zaman otizm ile ilgili bir konu tartışılıyor olsa, ya da bir sorun dile gelse tartışma ortamlarının en favori cümlesi “birlik olalım, bir şeyler yapalım” oluyor. “Madem herkes birlikte ses getirecek eylemler bu kadar hevesli, neden olamıyor” diye düşünmekten alamıyorum kendimi. “Herhalde yeterince duyurulamıyor, bu potansiyelin farkında olunamıyor” diye düşünüyorum.

Sonra gerçekten bir eylem, toplantı, eğitim vs. oluyor, bakıyorum katılım yok. Allah Allah, e hani “birlik olalım” dı, “ses getirecek eylemler yapalım”dı?

Bu konu üstünde düşünürken kendimce şöyle tespitler yaptım, bilmem katılır mısınız?

  • Maalesef  “eylem yapma” yı “terörizm” ile eş tutarak, “aman oğlum, kızım sen anarşist misin? Başını belaya mı sokacaksın?” cümlelerini duyarak büyüdüğümüz için herhalde, birlikte bir şeyler yapma kültürümüz pek yok. Planlarken herkes katılacak oluyor, ama iş gerçekten bir şeyler yapmaya gelince bazı cesur yürekler Timur’a filleri şikayet eden Nasreddin Hoca gibi kalakalıyorlar.
  • Kimler birlik olacak? Otizmli çocuğu olan aileler o kadar ağır bir yük altındalar ki, nefes almak bile onlar için lüks. Çocuklarını bir yere bırakamıyorlar, evde kendilerine ait bir zaman da ayıramıyorlar. Tüm güçleriyle günü geçirmeye çalışıyorlar.
  • Ne yazık ki böyle bir alanda bile kendini ön plana çıkarmaya çalışan, “neden senin adın geçiyor, benimki geçecek işte!” diyen, çalışmalarından maddi beklenti içine giren kişiler var. Ego savaşları nedeniyle aktif çalışmalardan kendini çeken, ya da daha az çalışan kişiler var, ne kadar üzücü bir durum.
  • İğne ile kuyu kazılıyor, tabii ilk bakışta bir ilerleme göremeyen aileler başkaları için çabalamaktan vazgeçip kendi çocuklarını kurtarmaya yöneliyorlar. Ne yapsınlar?
  • Hep ailelerden bahsettim değil mi, bu konuda çalışmak için illa otizmli çocuk ailesi mi olmak gerek? Olmamalı tabii, ama bizde öyle.
İşte bu ve benim göremediğim başka nedenlerden dolayı “birlik olup bir şeyler yapmak” hep lafta kalıyor. Lafta kaldığı için de “58 çocukta bir” dediğimizde “hani nerede, yok ki?” diye bir cevap alıyoruz.

Çözüm nedir bilemiyorum ama “siz birlik oladurun ben müsait olursam gelirim” ile yol alamadığımız ortada. Bir kaç kişinin insanüstü çabası yetmiyor..

..Maalesef..

Yorum Yok

Yorum Yaz