Nezaket eğitimi…

Bu ara facebook’ta gezinen bu yazıyı okudunuz mu? Üşendinizse özeti şu şekilde:

Bir anne restoranda onlara dondurma getiren garsona teşekkür etmeyen çocuklarına bir ders vermek ister. Bunun için dışarı çıktıklarında dondurmaları çöpe atar ve onların da ilerde -inşallah- çalışacaklarını, o zaman insanların onlara nazik davranmalarını umduğunu söyler.

Ben bir çok kişinin aksine, bu davranışı aşırı sert bulmadım. Çocuklarımızı bağırmadan, başkasının yanında rencide etmeden eğitmemiz taraftarıyım. Bu anetodda da bu şekilde bir yötem izlenmiş, dolayısıyla benim için kabul edilebilir.

Peki ben -naçizane- ne yapıyorum?

  1. Oğlum 4.5 yaşında. Yani bizi izleyerek davranış kalıplarını oluşturma çağında. Dolayısıyla ona “hal dili” ile örnek olmaya inanıyorum ben. Nazik olmaya, teşekkür, rica ve özür cümlelerini gerekli yerlerde kullanmaya özen gösteriyorum. Bu aralar sünger gibi, iyi ve kötü davranışlarımı emdiğinden şimdilik bunu yeterli görüyorum.
  2. Yapmadığı durumlarda “Kerem teşekkür et annecim” kalıbı lügatımda yok. Onun yerine “teşekkür ederiz” diyorum. O kadar. Yine hal dili ile ona örnek olduğumu umuyorum. Yaşına göre de fena gitmiyor sanki.
  3. Henüz orada değiliz ama yer vermek vs. gibi durumlar için de kafamda bu planla gitmek var.
  4. Yine de başarılı olamazsam ilerde üstteki gibi bir sahne yaşayabiliriz. Dediğim gibi, ben bunu canice bulmadım. Gerçi dondurmaya yazık oldu ama:)
  5. Ve tabii ki her gün dua ediyorum, bir gün bunların “boş iş, buraya uygun değil” diye karşılanmayacağı bir ülkede yaşıyor olmamız için :(

Sizin için nezaket ne kadar önemli? Çocuğunuza bu eğitimi vermek için bir çabanız var mı? Varsa, neler yapıyorsunuz?

5 Yorum

  • Reply Deryaninsporgunlugu 30 Nisan 2016 at 6:02 pm

    Nezaket kurallarini bilmelwri ve uygulamalari benim için de önemli. Bir seyi nazikçe istemezlerse yapmiyorum ben de. Ayrica senin bahsettigin örnek olma yöntemini de kullaniyorum.

  • Reply Emel 27 Nisan 2016 at 10:38 am

    Maalesef herkes aynı nezaket çerçevesinde büyütmüyor çocuğunu, bu da çatışmalara sebep oluyor! Yukarıdaki örnekte de eğer “çocuk daha önce uyarılmışsa ve sonucunda ne olacağı söylenmişse” yapılabilir yine de hatırlatmakta bir sakınca görmüyorum ben. Çünkü çocukların dikkati çok çabuk başka bir yere kayabiliyor ya da yapacağı davranışı bazen unutabiliyor. Yapılabilir ama “o davranışı bir türlü alışkanlık haline getirememişse ya da yapmamaya direniyorsa” yapılabilir diye düşünüyorum. Ben oğluma terbiye verirken (3.5 yaşında) “anne şunu getir, bunu yap!” diye emir cümleleriyle konuştuğunda istediğini yapmayarak, “anne şunu getirir misin, bunu yapar mısın?” dediğinde dediğini yaparak cevap veriyorum. Özür dileme konusunda da çok hassas bir oğlum var hemen “özür dilerim anne” der. Bu da beni mutlu ediyor. Eğitim ailede başlıyor!

    • Reply Araflı Şehrazad 27 Nisan 2016 at 11:46 am

      Bu da güzel bir yöntem. Konuşmayı öğretirken çokça yapmıştım bunu. (Cümle halinde söylemezse dediğini anlamayız, biliyorsunuzdur:D)

      Çok teşekkür ederim.

  • Reply Keyifli anne 26 Nisan 2016 at 4:30 pm

    Cok hassas bir nokta bence bu konu .cok terbiyeli insanlar da zarar görüyor her yolu kime nasil davranacagini bilmesi lazım. Oglum oyun odasinsaydi bir cocukta ağlıyordu özür dile kardesten dedim meğer daha fazka vuramadi diye agliyormus diğer çocuk allahtan uyardilar

    • Reply Araflı Şehrazad 27 Nisan 2016 at 7:21 am

      Çok güzel bir nokta.
      Ben “özür dile” demem mesela, “sorun nedir, anlatmak ister misiniz?” derim iki çocuğa da. Hakkını aramasını, haklıysa kendini savunmasını da bilmesini istiyorum tabii ki.

    Yorum Yaz